tag:blogger.com,1999:blog-363050872011-10-11T12:02:31.768+03:00My gate to the world. Your gate to me.endorfinhttp://www.blogger.com/profile/02774088733162155017noreply@blogger.comBlogger171100tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-31540951449062620652008-03-23T00:05:00.007+02:002008-10-03T23:09:07.786+03:00<span style="font-family:courier new;">Αυτό που λένε "φόβος του λευκού χαρτιού" προφανώς ισχύει και για τις κενές-λευκές σελίδες που έχεις μπροστά σου στην οθόνη.<br /><br />Καιρό τώρα θέλω να γράψω κάτι - τί δεν ξέρω! Και τώρα, εδώ, μπροστά σε μια άδεια οθόνη, κάθομαι, μόνος, και προσπαθώ να ξεκινήσω - από που και για που επίσης δεν ξέρω! Έχω ανοίξει μια μπύρα, ας στρίψω και ένα τσιγάρο ακόμη, μπας και μου βγει αυτή η, γαμημένη, πρώτη λέξη...<br /><br />Άναψα, λοιπόν, και το τσιγάρο, ακούγοντας Anathema. Αν τους ξέρεις, σίγουρα καταλαβαίνεις. Αν όχι, μάθε τους.<br /><br />Όλο αυτό μου θυμίζει τις σχέσεις - σχέσεις γενικά, όχι απαραίτητα ερωτικές. Σίγουρα έχουν υπάρξει και στη δική σου ζωή στιγμές που νιώθεις πως αυτά που θες να πεις είναι τόσα πολλά, που ποτέ δεν ξέρεις από που να αρχίσεις. Ούτε που θες να το πας. Ούτε πως να συνεχίσεις. Ούτε και που θες να καταλήξεις. Κι όμως είναι τόσα πολλά! Αλλά σου λείπει αυτή η - γαμημένη, ξαναλέω! - πρώτη λέξη.<br /><br />Όπως, επίσης - βάζω στοίχημα, αφού έχεις διαβάσει μέχρι εδώ - ότι έχεις ζήσει και την άλλη ηλίθια φάση. Αυτή που, ενώ ξέρεις ότι δε θέλεις καν να είσαι, όπου κι είναι αυτό το όπου είσαι, εκεί, πόσο μάλλον να ανοίξεις το στόμα σου και να μιλήσεις σε αυτόν, τον όποιο και πάλι, που έχεις απέναντί σου, εσύ το ανοίγεις και βγάζεις τα εσώψυχά σου. Και δε μετανιώνεις, αλλά αυτό δε σε βοηθά να σταματήσεις να αναρωτιέσαι τι στο διάλο κάνεις.<br /><br />Υπάρχουν στιγμές που, ενώ είμαι με τόσο κόσμο - φίλους, γνωστούς, την εκάστοτε γκόμενα (ξέρεις ότι σιχαίνομαι αυτή τη λέξη, τη χρησιμοποιώ ωστόσο επείτηδες!) - νιώθω πως είμαι τόσο μόνος! Και δεν έχω την παραμικρή διάθεση να βλέπω κανέναν. Πόσο μάλλον να τους μιλήσω. Να τους μιλήσω πραγματικά. Παρόλο που, κάποιοι από αυτούς τουλάχιστόν, έχουν όλη την καλή διάθεση να με ακούσουν. Να με ακούσουν πραγματικά.<br /><br />Και άλλες φορές που, ενώ είμαι ολομόναχος στο σπίτι μου, μέσα στη μιζέρια που με κατατρώει συχνά πυκνά τον τελευταίο καιρό, νιώθω τόσο πλήρης. Σαν να έχω βρει το άλλο μου μισό και θέλω να του πω τα πάντα. Ποτέ βέβαια, ως τώρα τουλάχιστον, δεν έχει συμβεί αυτό. Να καταφέρω να βρω αυτό το άλλο μισό μου. Δεν παύω όμως να πιστεύω ότι υπάρχει, γιατί μάλλον είμαι και αρκετά ρομαντικός - ο μαλάκας!<br /><br />Τώρα είναι μια από αυτές της στιγμές. Και μη έχοντας ακόμη βρει το άλλο μισό μου, επέτρεψέ μου να τα πω σε εσένα, αφου στρίψω άλλο ένα τσιγάρο...<br /><br />Κοίτα, λοιπόν: Σου είπα ήδη το εξής, ότι παραμένω, ηλιθιωδώς ίσως, ένας ρομαντικός τύπος. Δεδομένου αυτού, δεν μπορώ να δεχτώ ότι δεν υπάρχει αυτό που όλοι λένε "το άλλο μισό". Ούτε ότι δεν υφίσταται πραγματικός, πηγαίος, έρωτας (με την πρώτη ματιά). Αυτός που σε κάνει να θες να παραμένεις ζωντανός για μια στιγμή ακόμη, όχι για άλλο λόγο, πέρα από το να ακούσεις/δεις/μυρίσεις/γευτείς μια ακόμα φορά αυτό το άλλο σου μισό. Να μοιραστείς άλλη μια, τελευταία έστω, στιγμή μαζί του.<br /><br />Δεν έχω κάνει ποτέ μου σχέση για αυτόν και μόνο το λόγο. Δε δέχομαι να μπω στη διαδικασία να κάνω μια σχέση, μόνο και μόνο επειδή "πρέπει" να κάνω μια σχέση. Άλλωστε, αντίθετα με ό,τι πιστεύουν οι περισσότεροι, θεωρώ πως είμαι αρκετά νέος ακόμα. Όχι, για να κάνω σχέση. Για να κάνω μια σχέση, μόνο για να κάνω μια σχέση, χωρίς αυτή να είναι η σχέση, όπως εγώ την έχω στο μυαλό μου. Πώς δηλαδή, θα μου πεις τώρα και θα έχεις και δίκιο. Απλά. Πολύ απλά. Εγώ, λοιπόν, θα κάνω μια σχέση, όταν - και μόνο όταν και αν, ενδεχομένως! - δε θα μπορώ παρά να είμαι μαζί με κάποια.<br /><br />(Ας ονομάσουμε λοιπόν, για λόγους ευκολίας παρακάτω, αυτή την κάποια, το άλλο μου μισό, Νεφέλη, που είναι και ένα αγαπημένο μου όνομα, αλλά και για τον προφανή συμβολισμό!)<br /><br />Τότε λοιπόν θα κάνω μια σχέση. Όταν συνειδητοποιήσω πως θέλω να είμαι με τη Νεφέλη. Συνεχώς και χωρίς να σκέφτομαι τίποτα άλλο. Να μου αρκεί απλά και μόνο το ότι είμαι μαζί της. Και, ενώ ξέρω ότι μπορεί εσύ τώρα να με χλευάσεις για αυτό που θα ακούσεις, ωστόσο εγώ δεν παύω να το πιστεύω, θα σου πω και το εξής: Δε θεωρώ απαραίτητη προϋπόθεση όλης αυτής της κατάστασης το sex - ή τον έρωτα, με την άλλη έννοια, σε αυτή την περίπτωση!<br /><br />Βεβαίως και είναι κάτι πολύ όμορφο (φαντάζομαι, μιας και δεν μου έχει τύχει ποτε - στον έρωτα αναφέρομαι, όχι στο sex). Ωστόσο εξακολουθώ να πιστεύω πως δύναται κάποιος να νιώσει πολύ έντονα συναισθήματα, ακόμα και χωρίς να έχει κάνει έρωτα με τη Νεφέλη. Ότι θα γίνει και αυτό, ναι! Ίσως και λίγο αργότερα όμως. Δεν ξέρω κατά πόσο η Νεφέλη θα μπορούσε να είναι κάποια με την οποία γνωριστήκαμε και μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα κάναμε sex.<br /><br />Να σου πω και κάτι ακόμα, παρόλο που σου είπα εκ των προτέρων ότι τη Νεφέλη δεν την έχω γνωρίσει ακόμη. Όσες φορές, μέχρι τώρα, μου πέρασε από το μυαλό ότι κάποια κοπέλα θα μπορούσε να ήταν η Νεφέλη, κάπως έτσι είχαν τα πράγματα. Και εσύ βέβαια θα αναρωτηθείς, ορθώς: Και μήπως αυτό ήταν το λάθος σου, ρε μαλάκα, και εντέλει δεν ήταν αυτή η Νεφέλη; Μήπως το ότι τρέναρες τόσο το να κάνεις έρωτα με την εκάστοτε υποψήφια Νεφέλη σε οδήγησε στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν αυτή; Αυτό που την έκανε και αυτή να το πιστέψει, ενδεχομένως, ότι δεν ήταν η Νεφέλη;<br /><br />Ίσως να έχεις και δίκιο. Αλλά είναι απλό. Εκείνες τις φορές δε μου πέρασε καν από το μυαλό το sex. Μαλακία; Πιθανότατα ναι! Αλλά τι να κάνεις; Δεν έχεις ζήσει, εσύ, κάποια στιγμή, η οποία σε γεμίζει από μόνη της τόσο, ώστε να μη θέλεις να κάνεις οτιδήποτε άλλο, για να μην τη χαραμίσεις; Και τι κάνεις τότε; Εγώ δεν έκανα τίποτα και ίσως αυτό να ήταν και το μεγαλύτερο λάθος μου.<br /><br />Και δεν έχω κάνει και λίγα. Αλλά έχω μάθει να χαίρομαι κάθε στιγμή της ζωής μου. Ακόμα και από τα λάθη μου, προσπαθώ να κρατάω τα θετικά. Όχι ότι το καταφέρνω πάντα. Όχι ότι είναι εύκολο, αλλά αξίζει και μόνο η προσπάθεια.<br /><br />(Ξέρω: έχω γράψει ήδη τόσα, που ακόμα κι εγώ δεν ξέρω αν θα τα διαβάσω ξανά ποτέ. Αλλά, τώρα που η σελίδα δεν είναι πλέον άδεια, λέω να συνεχίσω.)<br /><br />Μιας και είπαμε για λάθη... Ποια είναι άραγε αυτά που μετράν περισσότερο στο τέλος; Το ότι δεν έκανες έρωτα με την υποψήφια Νεφέλη και έτσι αυτή δεν έγινε ποτέ αυτή που θα ήθελες; Το ότι δεν είπες πράγματα, που πραγματικά ένιωθες, όταν είχες τη δυνατότητα; Το ίδιο με πριν, συνειδητοποιόντας ότι πλέον είναι πολύ αργά; Το ότι δεν λες στους ανθρώπους που αγαπάς πραγματικά την αλήθεια - οτι τους αγαπάς; Το ότι κάθεσαι μόνος, σπίτι, Σάββατο βράδυ, χωρίς να έχεις - λέμε τώρα - κάτι καλύτερο να κάνεις, όντας 21, και βγάζεις εδώ και ώρα τα εσώψυχά σου μπροστά σε μια οθόνη; Τι;<br /><br />Και συνεχίζεις εσύ, αλλά πολύ περισσότερο εγώ - γιατί σε εμένα αναφερόμουν, ναι, στο μαλάκα της ιστορίας μας! - να αναρωτιέσαι τι σκατά κάνεις λάθος και είναι όλα όπως είναι. Όχι ότι πάει κάτι πραγματικά σκατά, αλλά όχι ότι κάτι σε γεμίζει κιόλας.<br /><br />Αναρωτιέμαι κι εγώ μαζί και, στρίβοντας ένα ακόμα τσιγάρο, μου σκάνε στο - γαμημένο από τις χιλιάδες μαλακίες - μυαλό τα εξής:<br /><br />Όσον αφορά τη Νεφέλη, σκέφτομαι και λέω, γιατί να πρέπει να είναι στη Θεσσαλονίκη; Ή στην Ελλάδα; Μπορεί να είναι οπουδήποτε και να τη γνωρίσω αργότερα στη διάρκεια της ζωής μου!<br /><br />Όσον αφορά τα λάθη κτλ, είναι απλό: Μην κολλάς σε μαλακίες και λέγε στους ανθρώπους που είναι δίπλα σου ό,τι πραγματικά νιώθεις, χωρίς να θεωρείς τίποτα δεδομένο!<br /><br />Και στην τελική, μην ξεχνάς ότι, όσο έχουμε μπύρες και τσιγάρα, μπορούμε πάντα να λέμε, σηκώνοντας τα ποτήρια μας, "Να 'μαστε καλά, να γινόμαστε χάλια!" και να γράφουμε στ' αρχίδια μας όλα όσα μας μιζεριάζουν και μας τρώνε - δε γαμείς!;!<br /><br />Πάω για μπύρες! Έρχεσαι;<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-3154095144906262065?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-33567183892023714172007-10-14T17:32:00.000+03:002007-10-14T18:19:42.903+03:00<a href="http://bp0.blogger.com/_gMoMgZrLV5U/RxIzbswKdYI/AAAAAAAAAAM/maVfM0XOqIA/s1600-h/Cafe_Cafe_by_Protoguy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5121212277236331906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_gMoMgZrLV5U/RxIzbswKdYI/AAAAAAAAAAM/maVfM0XOqIA/s320/Cafe_Cafe_by_Protoguy.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:courier new;">Λατρεύω τις Κυριακές. Είναι μέρες που δεν κάνω απολύτως τίποτα. Γουστάρω να κυπνάω σχετικά νωρίς το πρωί, να παίρνω εφημερίδες, να κάνω καφέ και να αράζω στο σαλόνι πίνοντας καφεδάκι και διαβάζοντας εφημερίδες.</span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;">Λίγα πράγματα μπορούν να μου χαλάσουν τις Κυριακές μου:</span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;">-Να έχω πάρει εφημερίδες από το προηγούμενο βράδυ κ κάποιος που κυπνάει πριν από μένα να μου τις ανοίξει. Μεγάλη ήττα! Έχω κόλλημα: θέλω να ανοίγω εγώ τις εφημερίδες και να τις ξεχωρίζω μόνος μου.</span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;">-Να ξυπνάω και να διαπιστώνω ότι είτε έχω ξεμείνει από τσιγάρα - ή καπνό τώρα - είτε έχουν τελειώσει τα εμφιαλωμένα και δεν παίζει νερό για καφέ. Παρεπιπτόντως, χάλια το νερό στη Χαριλάου.</span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;">-Να πρέπει να διαβάσω, να κάνω εργασίες, σχέδια και μαλακίες γενικότερα. Απλά μου τη σπάει αφάνταστα να έχω κάτι να κάνω τις Κυριακές.</span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;">-Να πρέπει να πάω για φαγητό ή για καφέ με σόγια ή με άκυρους γνωστούς. Προτιμώ να μένω σπίτι. Εκτός κι αν μιλάμε για έξοδο για φαϊ με καλή παρέα το μεσημέρι. Ξέρεις... με τσίπουρα, μπύρες και χαβά τρελό.</span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;">Αυτά κατά βάση, γιατί - ως γνωστόν τοις πάσοι - είμαι και πολύ βολικός άνθρωπος. Απλά έχω κάποια κολλήματα κι εγώ σαν όλους μας. Και τα γουστάρω πολύ, διότι με αυτά περνάω καλύτερα.</span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;">Αυτό που θα 'θελα να σου μείνει είναι το εξής: τις Κυριακές ξέχνα τα πάντα! Δουλειές, οικογένειες και λοιπές μαλακίες. Είναι μια μέρα της βδομάδας που μπορείς και πρέπει να διαθέσεις στον εαυτό σου.</span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;"></span></div><br /><div><span style="font-family:Courier New;">Κάν' το λοιπόν!!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-3356718389202371417?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-68467432567929649902007-10-13T01:23:00.001+03:002007-10-13T01:42:26.463+03:00<span style="font-family:courier new;">Τώρα θα μου πεις τι κάνω μετά από ένα χρόνο και συνεχίζω να γράφω σε αυτό το γαμημένο blog. Δίκιο έχεις(;).<br /><br />Απλά το θέμα είναι ότι ποτέ δεν το έκανα, για να το διαβάσει κάποιος, αλλά επειδή είχα ανέκαθεν την ανάγκη να εκφραστώ. Με οποιονδήποτε τρόπο.<br /><br />Και τι έχω να πω; Ό,τι με βαραίνει. Απλά.<br /><br />Τώρα; Τα εξής - κ όποιος κατάλαβε:<br /><br />~Στην υγειά της αχάριστης!<br /><br />~Rave<br /><br />~Rockwave '07<br /><br />~Anathema<br /><br />~Μπύρες<br /><br />~DUDE!<br /><br />~Ανάστης - ξάδερφε, καλά να είσαι κ κοίτα να τελειώνεις!<br /><br />~Χρήστος - σιγά τα καντήλια, εσύ!<br /><br />~Λύμπε - τι παίζει; Σε καταλαβαίνω όμως, man...<br /><br />~Μήτσος - γειά σου, bro!<br /><br />~Billy - τι να πω;<br /><br />~Αχάριστη - ας πρόσεχες!<br /><br />~Συγκατοίκιση με τη μικρή<br /><br />~Αλλαγή στάσης ζωής<br /><br />~Ακολουθώ τη συμβουλή του πατέρα: "Στούμπωνε, στούμπωνε!!"<br /><br />~Ξανά στριφτά;<br /><br />~Επιτέλους σχολή;<br /><br />~Νέες γνωριμίες, μέσω της μικρής<br /><br />~Καλή φάση!<br /><br />Είμαι καλά! Σοβαρά. Με τα όσα έχουν γίνει κ τα όσα ΔΕΝ έχουν γίνει, όλως παραδόξως, είμαι μια χαρά κ το γουστάρω.<br /><br />Άλλη μια μπύρα, μπάνιο κ έξω να βρω την παρέα. Τη νέα παρέα. Φάση έχουν τα πιτσιρίκια.<br /><br />Adios, για τώρα. Σύντομα.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-6846743256792964990?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-86197901513764392412006-11-30T12:47:00.000+02:002006-11-30T20:14:46.037+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/6335/4431/1600/735053/Love_or_selfish__by_MultiCultureFruit.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/6335/4431/400/941544/Love_or_selfish__by_MultiCultureFruit.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Έρωτας δεν είναι να κρατιέσαι μακριά. Έρωτας είναι να γίνεσαι ρεζίλι και να ξεφτιλίζεσαι, για να της δείξεις ότι τη γουστάρεις. Και, αφού σε φτύσει, να τα ξανακάνεις όλα από την αρχή - και μάλιστα να ξεφτιλίζεσαι κάθε φορά ακόμα περισσότερο. Μέχρι που θα συνειδητοποιήσεις ότι κάνεις μαλακίες και άδικα χάνεις το χρόνο σου.</span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">Το να μένεις μακριά, κυριολεκτικά ή μεταφορικά, για να μη χάσεις έστω και το λίγο που έχεις ή για να μη πληγώσεις τον άλλο είναι αγάπη. Και τότε μπορεί να μην περιμένεις και τίποτα από τον άλλο. Απλά να είναι καλά, γιατί μόνο τότε θα είσαι κι εσύ καλά.<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;">Μεγάλη διαφορά αυτά τα δύο. Έχω ερωτευτεί και έχω αγαπήσει. Και αγαπάω ακόμα. Δεν ξέρω αν με ερωτεύτηκε ποτέ κάποια, αλλά σίγουρα δε με αγάπησε.<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;">Σημασία έχει η αγάπη. Ο έρωτας είναι απλά χάσιμο χρόνου και αξιοπρέπειας.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-8619790151376439241?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-46097540506246083782006-11-16T18:11:00.000+02:002006-11-16T21:31:09.040+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger2/6335/4431/1600/Break_the_Silence_by_The_Semi0tik_Projekt.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/6335/4431/400/Break_the_Silence_by_The_Semi0tik_Projekt.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span class="postbody" style="font-family:courier new;">Ξεκολλήστε επιτέλους από κάποια στερεότυπα που έχουν διαμορθωθεί πριν από 30 χρόνια!!<br /><br />Κ τι να λέει το ότι εγώ είμαι στέλεχος της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ;;;<br /><br />Πρώτα κ πάνω από ΟΛΑ είμαι φοιτητής. Κ μάλιστα μηχανολόγος. Αυτό θα έπρεπε να μας νοιάζει. Έχουμε χάσει το στόχο μας νομίζω. Έχουμε προσηλωθεί στο δέντρο κ χάνουμε το δάσος! Δεν κοιτάμε πως θα βρούμε τρόπο να βελτιώσουμε το επίπεδο σπουδών κ παροχών (ακαδημαϊκών) που μας προσφέρει το τμήμα, αλλά πως θα την πει ο ένας στον άλλο. Πως θα βγάλουμε τα μάτια μας κ πως θα πλακωθούμε. Τεράστιο λάθος...<br /><br />Κάποια στιγμή πρέπει ΟΛΟΙ μας να καταλάβουμε ότι είμαστε φοιτητές κ όχι πολιτικοί. Τώρα, αν κάποιοι έχουν επιλέξει να στελεχώσουν κάποια παράταξη, δεν είναι κακό, αλλά θα πρέπει ΠΡΩΤΑ να κοιτάμε ΟΛΟΙ μας -ξαναλέω- το τμήμα μας κ μετά όλα τα άλλα. Άλλωστε -θεωρητικά- αυτός είναι ο στόχος του φοιτητικού συνδικαλισμού: να βοηθήσει να προχωρήσουν οι όποιες προσπάθειες των φοιτητών για βελτίωση των σπουδών τους κ της ζωής τους ΜΕΣΑ στο πανεπιστήμιο. Ό,τι άλλο, πέρα από εκεί, δε θα έπρεπε να μας ενδιαφέρει. Αλλά ΔΥΣΤΥΧΩΣ συμβαίνει.<br /><br />Εμείς πάμε στις συνελεύσεις κ μαλώνουμε για το ποιος είναι πιο αριστερός ή ποιος είναι δεξιός ή ποιος είναι original κτλ... ΣΚΑΤΑ! ΟΛΟΙ ΤΑ ΙΔΙΑ ΣΚΑΤΑ καταλήξαμε!! ΣΚΑΤΑ σαν αυτούς από τους οποίους ζητάμε, ο καθένας με τον τρόπο του, αυτά που ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ κ αυτοί νομίζουν ότι κάνουμε πλάκα...<br /><br />Αντί να ΣΥΖΗΤΑΜΕ (πραγματικά) για τα προβλήματα κ να προσπαθούμε να βρούμε λύσεις, καθόμαστε κ μαλώνουμε -ΟΛΟΙ μας- σαν ΑΒΟΥΛΑ ΖΩΑ. ΣΚΑΤΑ! Πότε έγινε συζήτηση -λέμε τώρα!- για την ενδεχόμενη αποκοπή της πολυτεχνικής από το ΑΠΘ κ τη δημιουργία αυτόνομου πολυτεχνείου; Πότε έγινε "συζήτηση" για το ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ να έχουμε εργαστήρια, ώστε να μπορούμε να κάνουμε, να δούμε κ να μάθουμε όλα όσα θα έπρεπε; Κ τόσα ακόμα...!<br /><br />Αλλά ΕΜΑΣ μάλλον δε μας ενδιαφέρουν αυτά... Μάλλον μας νοιάζει περισσότερο αν η ΠΚΣ είναι 1η στο σύλλογο ή η ΔΑΠ 1η στους μηχανολόγους ή τα ΕΑΑΚ παίρνουν κάποιες ΓΣ κ γίνεται κατάληψη... Ασχολίαστο το τελευταίο. Ξέρετε ότι διαφωνώ πλήρως.<br /><br />Εγώ θα πρότεινα να προσπαθήσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ -έστω για 1η φορά- να κάνουμε ΚΑΤΙ! Πέρα από το να ασχολούμαστε με ηλιθιότητες κ να καταλήγουμε ΣΚΑΤΑ! Να ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ για πράγματα ουσιαστικά, που μας αφορούν ΟΛΟΥΣ σαν φοιτητές μηχανολόγους μηχανικούς, μπας κ καταφέρουμε ποτέ να γίνουμε... Άλλωστε, αν κάποιος θέλει τόσο πολύ να ασχοληθεί με την πολιτική, δε βρίσκω λόγο να είναι στη σχολή μας. Ας σηκωθεί να πάει στη ΝΟΠΕ! Στην τελική εμείς μηχανικοί θέλουμε να γίνουμε. Όχι φλώροι νομικάριοι/οικονομολόγοι/πολιτικάντηδες...!Αλλά ΚΑΝΕΙΣ ΜΑΣ δεν έχει τα κότσια -άλλο θα έλεγα, αλλά άντε! @@- ή τη θέληση να κάνει κάτι ουσιαστικό μου φαίνεται...<br /><br />Θα γράψω αυτό που έχω στο wallpaper μου (είναι από τον <a href="http://www.republicradio.gr/">republic</a>):<br /><br /><span style="line-height: normal;font-size:24;" ><span style="font-weight: bold;">WAKE UP!<br />SPEAK UP!<br />ACT NOW!</span></span><br /><br />Αλλά με τρόπο που να εμπνέει σεβασμό σε όσους έχουμε απέναντί μας, ώστε να τους αναγκάσουμε να κάτσουν να μας ακούσουν κ να μας βοηθήσουν να γίνουμε σωστοί μηχανικοί!</span><span style="font-family:courier new;"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-4609754050624608378?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-14608385410050748882006-11-12T13:58:00.000+02:002006-11-12T14:26:50.178+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger2/6335/4431/1600/A_Television_by_8bitCatebit.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/6335/4431/320/A_Television_by_8bitCatebit.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Ξέρω ξέρω: καμένη η έκφραση, αλλά τι να κάνω που ταιριάζει κουτί;<br /><br />Ας τα πάρω με μια σειρά. Η τηλεόραση σήμερα, στην Ελλάδα τουλάχιστον, είναι ΣΚΑΤΑ. Σε αυτό και με αυτό νομίζω ότι, λίγο ή περισσότερο, συμφωνούμε όλοι. Από που να αρχίσω και που να τελειώσω; Τατιάνες, Λαμπίριδες, Ελεονώρες, Γρηγόρηδες (το 'χει χάσει τελείως λέμε το παληκάρι, αλλά γελάμε τουλάχιστον), Μενεγάκηδες, Ρούλες, Σούλες, Νούλες, Βούλες και ο κατάλογος ατελείωτος. Και ουσία πουθενά. Υπάρχει βέβαια και η άλλη, η Πάνια, αλλά τουλάχιστον η κοπέλα ξέρει τι κάνει, το παραδέχεται και δεν τη νοιάζει και ιδιαίτερα. Αυτή μπορείς απλά να μην τη δεις, αν δε γουστάρεις αυτό που κάνει. Με όλα τα υπόλοιπα "ποιοτικά" σκουπίδια τι θα κάνουμε;<br /><br />Αλλά ο λόγος, που ξεκίνησα να γράψω αυτό, δεν είναι η λασπολογία. Ίσα ίσα: εγώ θέλω να πω ότι υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν κάτι να δώσουν. Και παρακάτω για αυτούς θα γράψω.<br /><br />Ανέκαθεν υπήρχαν εκπομπές, κυρίως του Mega - άραγε είναι τυχαίο - , που μου άρεσαν ιδιαίτερα. Όπως οι "Φάκελοι" του Παπαχελά, που πραγματεύονται πολλά ενδιαφέροντα θέματα. Η "Έρευνα" του Τσίμα είναι επίσης μια πολύ αξιόλογη εκπομπή. Το ίδιο και η "Εμπόλεμη Ζώνη" του Δανέζη. Και οι τρεις αυτές εκπομπές καταφέρνουν μέσα σε όλο αυτό το χάος να δώσουν κάτι. Ξεφεύγουν από την συνήθη λασπολογία και τις - και καλά - "αποκαλύψεις" και όντως ασχολούνται με κάτι που αξίζει να δεις και να ακούσεις. Καταπιάνονται με θέματα πολιτικά, κοινωνικά, προσωπικά... ανθρώπινα. Ίσως να είναι εκπομπές μιας άλλης εποχής. Τώρα, αν αυτή είναι μια κάποια προηγούμενη ή επόμενη, θα σας γελάσω.<br /><br />Μια άλλη εκπομπή που μου αρέσει πολύ είναι η "Μπουκιά και Συγχώριο" του Μαμαλάκη - του Mega και πάλι. Μπορεί να μην έχει καμία σχέση με τις προηγούμενες, αλλά είναι ξεχωριστή. Δεν είναι απλά μια εκπομπή μαγειρικής. Συνδυάζει τη μαγειρική και τη γευσιγνωσία με τα ταξίδια με ένα μοναδικό τρόπο, που συγκλονίζει.<br /><br />Τέλος, έρχομαι στην εκπομπή που με έκανε να γράψω για την τηλεόραση: οι "Πρωταγωνιστές" του Θεοδωράκη - και πάλι του Mega! Πρώτη φορά την είδα σήμερα και, ειλικρινά, ενθουσιάστηκα. Είναι μια εκπομπή με καταπληκτική αισθητική πάνω από όλα. Όμορφη φωτογραφία συνδυασμένη με υπέροχες μουσικές. Και οι ιστορίες τόσο ανθρώπινες. Τόσο καθημερινές, αλλά δωσμένες με μια άλλη άποψη. Από μια άλλη πλευρά. Βλέπει τη σύγχρονη πραγματικότητα με μια άλλη ματιά. Μπράβο, κύριε Σταύρο Θεοδωράκη!<br /><br />Ίσως τελικά αυτό που λέιπει από την τηλεόραση σήμερα να είναι αυτό: η ανθρωπιά, αλλά και η άποψη, χωρίς την τάση να κατακρίνεις τα πρόσωπα ή/και τα γεγονότα. Αλλά, όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν όλους αυτούς που προανέφερα, εγώ συνεχίζω να ελπίζω ότι μπορεί να υπάρξει και η τηλεόραση που θα σου δώσει κάτι, χωρίς απλά να καταναλώνει το χρόνο σου.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-1460838541005074888?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-34583562668745051182006-11-11T23:54:00.002+02:002006-11-12T01:59:21.927+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger2/6335/4431/1600/Cut_my_blood_by_ForeverTwilight30.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger2/6335/4431/400/Cut_my_blood_by_ForeverTwilight30.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Άντε γεια!</span><span style="font-family:courier new;"><br /><br />Βαρέθηκα.</span> <p style="font-family: courier new;">Γεια λέμε.<br /><br />Δεν αντέχω άλλο μόνος.<br /><br />Έχω ένα μεγάλο βάρος και δεν ξέρω που να το αφήσω.<br /><br />Ζητάω βοήθεια απεγνωσμένα.<br /><br />Ήθελα απλά μια κουβέντα, μια σιωπή... μια ζωή.<br /><br />Θέλω να σε ξαναδώ, έστω για μια τελέυταια φορά.<br /><br />Ίχνος ανθρωπιάς δεν έχεις;<br /><br />Κάνε κάτι...<br /><br />Λείπεις εσύ και νιώθω τόσο μόνος, παρά το πλήθος γύρω μου.<br /><br />Μίλα μου!<br /><br />Να με θυμάσαι.<br /><br />Ξέρω ότι σε αγάπησα κάποτε και θα σ'αγαπώ για πάντα.<br /><br />Όλα είναι μάταια...<br /><br />Πρέπει να σε δω.<br /><br />Ρωτάω για σένα, μα κανένας δε μου λέει τίποτα.<br /><br />Σ'αγαπάω!<br /><br />Τέλος;<br /><br />Υπάρχει ελπίδα;<br /><br />Φεύγω και χάνομαι, αν αυτό θες...<br /><br />Χάρισμά σου...<br /><br />Ψάξε με όμως. Έστω μια φορά...<br /><br />Ωραία που ήταν η ζωή μαζί σου...!<br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;">ΠΟΣΟ ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΜΑΙ;!;!;<br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;"><br /></p><p style="font-family: courier new;">BANG BANG!! </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-3458356266874505118?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1162837309398482162006-11-06T20:10:00.000+02:002006-11-11T04:06:07.739+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/CIMG0376fx.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/320/CIMG0376fx.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Καπνίζω. Πολύ. Όπως και πολλοί άλλοι. Είμαι και φοιτητής. Λέμε τώρα... Μέχρι χτες - και επί ένα χρόνο - κάπνιζα Davidoff Gold, αλλά μας έφαγε η μαρμάγκα. Κοινώς η αισχροκέρδια που δέρνει τους μαλάκες. 3.20 euros τα πήγαν τα γαμημένα τα Davidoff και - sorry, αλλά - δεν είμαι στη φάση να σκάω τόσα για κάθε πακετάκι. Και είπαμε: κάνω και πολλά - πάνω από πακέτο τη μέρα. Οπότε κι εγώ, σαν καλό παιδάκι, είπα να αλλάξω μάρκα, προσωρινά τουλάχιστον, γιατί διανύω και μια περίοδο οικονομικής στενότητας, μέχρι που να ξαναγυρίσω στα ίδια. Αν γυρίσω. Από χτες λοιπόν κάνω Gauloises (τα κόκκινα). Αυτό είναι: 2.80 και 25άρι πακέτο. Χλιδή! Και το τσιγαράκι δεν το λες κακό. Μια χαρά είναι. Να μην πω ότι μ' άρεσε κιόλας... Και λιγουλάκι αλήτικο, λόγω ιστορίας. Θα δείξει. Έτσι το γύρισα και πέρυσι από τα - αγαπημένα μου! - Prince (lights) στα Davidoff. Ποτέ δεν ξέρεις...</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116283730939848216?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1162570323926328872006-11-03T18:07:00.000+02:002006-11-11T04:06:07.658+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/CIMG0382fx.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/400/CIMG0382fx.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Την Κυριακή, που γυρνούσαμε Θεσσαλονίκη από Ορεστιάδα, πέσαμε σε κίνηση. Τρελή κίνηση όμως! Περίπου από το ύψος της Ασπροβάλτας μέχρι τη Μικρή Βόλβη κάναμε σχεδόν δύο ώρες(!), ενώ κινούμασταν με ρυθμούς χελώνας. Anyway... Δείτε τη φωτογραφία. Πρέπει να διακρίνεται το traffic jam μπροστά και για όσο βλέπει το μάτι...!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116257032392632887?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1162556940701780732006-11-03T14:20:00.001+02:002006-11-11T04:06:07.550+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/CIMG0375fx.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/320/CIMG0375fx.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Μεγαλώνουμε. Αλλάζουμε. Βλέπουμε τα πράγματα πολύ διαφορετικά από ότι τα βλέπαμε δυο χρόνια πριν, όταν περάσαμε στο πανεπιστήμιο. Δεν έχει να κάνει τόσο με το χρόνο που έχει περάσει. Πολύ περισσότερο έχει να κάνει με την πληθώρα εμπειριών που έχουμε βιώσει κατά τη διάρκεια του χρόνου αυτού. Πολλές θεωρήσεις και πολλές ιδέες μας έχουν τροποποιηθεί. Οι σχέσεις με τους γονείς μας είναι πλεόν καλύτερες, αφού έχουμε ξεπεράσει εκείνη την ανόητη τάση ανεξαρτητοποίησεις της εφηβείας. Όλα φαίνεται να έχουν αρχίσει να παίρνουν το δρόμο τους. Αλλά κάτι λείπει...<br /><br />Λείπει κάτι υλικό;<br /><br />Λείπει ένα έντονο συναίσθημα;<br /><br />Λείπει ένας έρωτας;<br /><br />:S<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116255694070178073?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1161541233117401902006-10-22T19:56:00.000+03:002006-11-11T04:06:07.359+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/Vltavska_by_pokoj.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/320/Vltavska_by_pokoj.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Διαφωνώ γενικά με την κατάληψη σαν μορφή "αγώνα" ή διαμαρτυρίας. Αν κάποιοι θεωρούν ότι πρέπει να διαμαρτυρηθούν για κάτι, μπορούν να το κάνουν με άλλους τρόπους, οι οποίοι αφενός θα ήταν πιο εύκολα αποδεκτοί, χωρίς να προκαλούν και χωρίς να ενοχλούν κανένα, έχοντας αφετέρου καλύτερα αποτελέσματα.<br /><br />Το αν υπάρχει λόγος για να γίνεται αυτός ο "αγώνας" είναι αμφίβολο.<br /><br />Όλοι οι φοιτητές ξέρουν ότι η κατάσταση δεν είναι ιδανική και μάλιστα απέχει έτη φωτός από το ιδανικό. Αλλά η στείρα αντιπαράθεση, με τη μορφή της τυφλής εναντίωσης στην εκάστοτε κυβέρνηση, μόνο αποτελέσματα δεν μπορεί να έχει. Κακό στον εαυτό μας κάνουμε κλείνοντας - και καταστρέφοντας - το σπίτι μας. Με τακτικές σαν κι αυτή δεν πρόκειται ποτέ να κατακτηθεί τίποτα.<br /><br />Ο μόνος τρόπος, για να βελτιωθεί η ποιότητα της παιδείας και των σπουδών στην Ελλάδα, είναι οι ίδιοι οι φοιτητές να απαιτήσουμε από τους καθηγητές μας καλύτερη ποιότητα σπουδών, μέσω της βελτιστοποίησης της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Όσον αφορά τη χρηματοδότηση των πανεπιστημίων, θεωρώ ότι θα έπρεπε να αρχίσει - επιτέλους και στη χώρα μας - να στηρίζεται, εν μέρει, και στον ιδιωτικό τομέα, από όπου η εισροή κεφαλαίων δύναται να είναι ογκώδης.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116154123311740190?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1161453107711957502006-10-21T20:42:00.000+03:002006-11-11T04:06:07.272+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/Violent_Theory_In_a_Blur__by_Nicole_Boutilier.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/200/Violent_Theory_In_a_Blur__by_Nicole_Boutilier.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Γιατί, όταν πίνουμε, κάνουμε πράγματα πιο εύκολα από ότι θα τα κάναμε υπό άλλες συνθήκες;</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116145310771195750?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1161439268324191752006-10-21T16:44:00.000+03:002006-11-11T04:06:07.169+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/Web__sDrops2_by_alone_maggie.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/320/Web__sDrops2_by_alone_maggie.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Είναι ο αγαπημένος μου σταθμός. Εδώ και ένα χρόνο ακούω φανατικά και αποκλειστικά μόνο Republic. Όσοι ακούτε ξέρετε τι εννοώ. Όσοι δεν το έχετε κάνει ακόμα... σπεύσατε</span>.<br /><br /><span style="font-family:courier new;">Βέβαια τίθεται κι ένα άλλο θέμα: να μην έχει ο αγαπημένος μας σταθμός την ίδια κατάληξη που είχε ο 88.5, πρώην αγαπημένος, ο οποίος πέρασε μια φάση μεγάλης - μουσικής και όχι μόνο - παρακμής. Εννοώ δηλαδή μήπως όλος αυτός ο πανικός γύρω από το Republic κάνει τους ανθρώπους του να αποπροσανατολιστούνε. Ελπίζω πως όχι...<br /><br />Επίσης, σχετικά με τους δύο σταθμούς, έχω ακούσει και το σενάριου σύμφωνα με το οποίο οι περισσότεροι παραγωγοί του 88.5 πριν κανένα χρόνο την έκαναν με ελαφρά κι έφτιαξαν το Republic. Αυτό κατά πόσο είναι αλήθεια ή όχι δεν ξέρω, αλλά ελπίζω κάτι τέτοιο να μην ξανασυμβεί... :)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116143926832419175?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1161299698886468202006-10-19T23:31:00.000+03:002006-11-11T04:06:07.082+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/Mechwarrior_by_Pataplouf.0.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/320/Mechwarrior_by_Pataplouf.0.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Πράξη πρώτη: Μάιος 2006<br />Από την αρχή του μήνα οι διαθέσεις των φοιτητών (μερίδας αυτών καλύτερα) </span><span style="font-family:courier new;">γίνονται εμφανείς. Θα προχωρήσουν σε καταλήψεις. Κι έτσι γίνεται. Από τις 10, περίπου, του μήνα αρχίζουν καταλήψεις στη μείζονα πλειοψηφία των φοιτητικών συλλόγων της χώρας. Στις γενικές συνελεύσεις παίρνονται αποφάσεις για καταλήψεις μιας εβδομάδας και για νέα ΓΣ την επόμενη εβδομάδα. Στη νέα ΓΣ το έργο είναι το ίδιο: απόφαση για κατάληψη μιας εβδομάδας και νέα ΓΣ στο τέλος της εβδομάδας αυτής. Όλο αυτό το (κωμικό)τραγικό σκηνικό συνεχίζεται μέχρι και το τέλος του επόμενου μήνα (Ιουνίου), με αποτέλεσμα να χαθεί η εξεταστική του εαρινού εξαμήνου για χιλιάδες, στην κυριολεξία, φοιτητές σε όλη την Ελλάδα και ό,τι αυτό συνεπάγεται.<br /><br />Πράξη δεύτερη: Οκτώβριος 2006<br />Στο τμήμα Μηχανολόγων Μηχανικών του ΑΠΘ τα μαθήματα για το χειμερινό εξάμηνο του ακαδημαϊκού έτους 06-07 ξεκινούν κανονικά τη Δευτέρα 16 του μήνα, αλλά, λόγω δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών, η έναρξή τους αναβάλεται για μία μέρα. Τα μαθήματα αρχίζουν κανονικά από την επόμενη και συνεχίζονται ως και την Πέμπτη (19/10). Ωστόσο κάτι αξιοσημείωτο έχει συμβεί στο ενδιάμεσο: ο φοιτητικός σύλλογος Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων έχει γενική συνέλευση την Τετάρτη (18/10), στην οποία αποφασίζεται νέα κατάληψη για την επόμενη Τρίτη και Τετάρτη. Δηλαδή ξεκινώντας το εξάμηνό μας 15 μέρες αργότερα, ελέω της χαμένης καλοκαιρινής εξεταστικής που οδήγησε σε διπλη εξεταστική το Σεπτέμβριο, από ότι θα ξεκινούσε κανονικά, παίρνουμε (πάλι) απόφαση για κατάληψη, η οποία, βέβαια και σύμφωνα με τα όσα έχει δείξει η (πρόσφατη) ιστορία, προφανώς θα συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.<br /><br />Με ποια λογική, και μάλιστα υπό αυτές τις συνθήκες, ψηφίζει κάποιος υπέρ της κατάληψης; Μαθήματα πότε θα γίνουν; Ή μήπως νομίζουν ότι έχουμε όλοι μας τη δυνατότητα ή ακόμα και τη διάθεση να καθόμαστε εδώ να περιμένουμε να δούμε πότε θα τους περάσει αυτούς η καύλα, για να καταφέρουμε όλοι οι υπόλοιποι, οι οποίοι παρεπιπτόντως είμαστε πολύ περισσότεροι, να κάνουμε μάθημα;<br /><br />Εγώ δεν το ανέχομαι αυτό. Αλλά δεν μπορώ να κάνω και κάτι περισσότερο από το να κάθομαι και να περιμένω. Δυστυχώς...<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116129969888646820?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1161280801840152192006-10-19T20:55:00.000+03:002006-11-11T04:06:06.992+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/travaux_by_arno1x.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/200/travaux_by_arno1x.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Προχτές είχα μια συζήτηση με κάποιον για το τι είναι χειρότερο: το συνάχι ή ο βήχας. Μέχρι χτες είχα μόνο βήχα. Τώρα τα έχω όλα μαζί: βήχα, συνάχι, πονόλαιμο, πονοκέφαλο... Αισθάνομαι σαν να έχω καταπιεί μια μπάλα και με πνίγει, </span><span style="font-family:courier new;">εκεί που ο λαιμός ενώνεται με τον κορμό</span><span style="font-family:courier new;">. Γενικά ό,τι είναι από τους ώμους και πάνω είναι σε άθλια κατάσταση... </span><br /><br /><span style="font-family:courier new;">ΕΛΕΟΣ!!!</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116128080184015219?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1161278181005595782006-10-19T19:38:00.000+03:002006-11-11T04:06:06.918+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/After_Work_by_ve1n.0.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/200/After_Work_by_ve1n.jpg" alt="" border="0" /></a><br /><span style="font-family:courier new;">Σιχαίνομαι τη μιζέρια!<br /><br />Σιχαίνομαι τους μίζερους ανθρώπους. Και, επειδή κάποιες φορές γίνομαι κι εγώ μίζερος, αποφάσισα να κάνω κάτι γι' αυτό, γιατί δε θέλω να μισώ τον εαυτό μου.<br /><br /></span><span style="font-family:courier new;">Εγώ, λοιπόν, να τι λέω να κάνω: κάθε φορά που θα καταλαβαίνω ότι γίνομαι μίζερος, θα χτυπάω το κεφάλι μου στον τοίχο!</span><br /><span style="font-family:courier new;">Αυτό μόνο θετικό αποτέλεσμα μπορεί να έχει: είτε θα συνετιστώ, ώστε να σταματήσω να πονάω και άρα θα πάψω να είμαι μίζερος, είτε το "high" και το "hangover" από το βάρα-βάρα θα είναι τόσο μεγάλα, που θα είμαι χαρούμενος χωρίς λόγο, σαν να ήπιαμε κανένα μπουκάλι tequila, οπότε πάλι θα πάψω να είμαι μίζερος και να εκπέμπω (μεταλαμπαδεύω - μπλιαχ!) την αρνητική μου αύρα στους άλλους...<br /><br />ps: Κομμάτι από αυτό το έγραψα χτες σε comment στο blog της demy.<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116127818100559578?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-36305087.post-1161274900425981092006-10-19T19:20:00.000+03:002006-11-11T04:06:06.823+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/1600/Push_Pin_by_xmissalue.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer;" src="http://photos1.blogger.com/blogger/4892/1939/320/Push_Pin_by_xmissalue.jpg" alt="" border="0" /></a><br />Ακόμα κομμάτια πολλά από χτες...<br /><br />Είχα γενέθλια και έπρεπε να το γιαρτάσουμε. Έκλεισα επιτέλους τα 20!<br /><br />Anyway...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/36305087-116127490042598109?l=endorfin-thegate.blogspot.com' alt='' /></div>endorfinnoreply@blogger.com0